In het hoogveengebied zelf zijn niet zoveel dagvlinders te zien. Aan de randgebieden en graslanden meer. Een typische soort van het veengebied is het uiterst zeldzame Veenhooibeestje. Dit vlindertje, een klein zandoogje, is nog maar op enkele plaatsen in Nederland aan te treffen. Maar dan alleen in Friesland en Drenthe. Aangezien het niet een echte trekker is, is de kans dat het Veenhooibeestje ineens tientallen kilometers verder opduikt uitgesloten. In 1998 was men in het Fochtelooërveen nog blij met een enkele waarneming. Nu worden er op een speciale monitoringsroute op een piekdag honderden waargenomen. Neemt niet weg dat ie uiterst zeldzaam blijft, alleen plaatselijk doet het Veenhooibeestje het erg goed en is de populatie fors toegenomen. Misschien dat de vernatting in het veen een grote rol speelt. Het Pijpenstrootje verdwijnt door verdrinking en het Eenarig wollegras neemt toe. Het Eenarig wollegras is de waardplant van het Veenhooibeestje. Normaal gesproken vliegt het Veenhooibeestje in één generatie, maar in 2008 verschenen op 7 oktober twee Veenhooibeestjes tot ieders verbazing. Dit is zeker geen normale gang van zaken! Of het nu om een partiële tweede generatie gaat of enkele laatkomers waren blijft gissen. Bijzonder was het zeker.

Het Veenhooibeestje, een uiterst zeldzaam veenvlindertje wat de laatste jaren plaatselijk in aantal toeneemt. Rechts een rups van het Veenhooibeestje, onder het Veenhooibeestje als vlindertje.

Het Heideblauwtje. Een prachtig klein vlindertje wat snel achteruit gaat. Ook in het Fochtelooërveen wordt deze elk jaar minder waargenomen, helaas. Het Heideblauwtje heeft graag jonge heide met wat open plekken ertussen. De Struikheide gebruikt het rupsje graag als waardplant en de Dopheide als nectarplant door de vlindertjes.

Vrouwtje Heideblauwtje	Mannetje Heideblauwtje

Op veel plaatsen is de heide erg verouderd, dit is mede een reden voor Natuurmonumenten om regelmatig enkele stukken te chopperen (diep maaien tot op de bodem) om een goed leefgebied te creëren voor onder andere het Heideblauwtje.

Het Groentje, de naam zegt het al, een groen vlindertje, klein van stuk. Een vroege vlieger die de moeite waard is om te bekijken. Helaas is ook dit vlindertje in aantal af aan het nemen. In Nederland een vrij schaarse standvlinder.

Erg lastig om een paring vast te leggen van Groentjes, ze zitten vaak op onmogelijke plaatsen.

Gewoon geluk om dit te zien, de eiafzet van een Groentje. De rupsjes verpoppen ongeveer in september en overwinteren ook als zodanig om als één van de eerste voorjaarssoorten tevoorschijn te komen.

De Bruine vuurvlinder is er eentje die niet zozeer in het veen zelf vertoeft, maar meer aan de randen. Is niet talrijk, maar eenmaal gezien, dan is deze niet meer te missen. Lijkt op de bekendere Kleine vuurvlinder. In Nederland een schaarse standvlinder.

De Kleine vuurvlinder leeft graag op wat open, droge plekken. Ook bij moerasachtige gebieden met wat schrale graslandjes is dit mooie algemene vlindertje te vinden.

Een algemeen voorkomende dagvlinder, is de Citroenvlinder. Deze overwintert ook als vlinder, dus niet als eitje, rups of pop. Het is dan ook één van de eerste vlinders die we zien in het voorjaar. Vooral aan de randen van het veen zien we hem met regelmaat. De mannetjes zijn citroengeel, de vrouwtjes lichtgeel, soms bijna wit. De rups zien we weinig. Deze gebruikt graag Sporkehout als waardplant.